انجام پایان نامه

درخواست همکاری انجام پایان نامه  بانک مقالات رایگان انجام پایان نامه

سفارش پایان نامه

|

انجام پایان نامه ارشد

 پایان نامه 

پایان نامه‏ ادبیات

انجام پایان نامه‏ ارشد ادبیات

در صفت بهار و مدح ابوالحسن
نوبهار آمد و آورد گل و ياسمنا            باغ همچون تبت و راغ بسان عدنا
سجع متوازي
آسمان خيمه زد از بيرم و ديباي كبود            ميخ آن خيمه ستاك سمن و نسترنا
نام گلها تناسب دارد.
كبك ناقوس زن و شارك سنتور زنست        فاخته ناي زن و بط شده طنبور زنا
استعاره
پردة راست زند نارو بر شاخ چنار            پردة باده زند قمري بر نارونا
استعاره
پوپوك پيكي نامه زده اندر سر خويش            نامه گه باز كند، گه شكند برشكنا
تشبيه
نرگس تازه چو چاه ذقني شد بمثل            گر بود چاه ز دينار و ز نقره ذَقنا
تشبيه مشروط
چونكه زرّين قدحي در كف سيمين صنمي        يا درخشنده چراغي بميان پَرنا
تشبيه مركب
وان گل سوسن مانندة جامي ز لبن            ريخته مُعصَفرِ سوده ميان لَبنا
جناس زائد
سال امسالين نوروز طربناكترست            پار و پيرار هميديدم، اندوهگنا
جناس زائد مكرر
ديوان، صص 1 و2
*********
همي ريزد ميان باغ، لؤلؤها به زنبرها            همي سوزد ميان راغ، عنبرها به مجمرها
سجع متوازي
زقَرقوبي بصحراها، فرو افكنده بالشها            زبوقلمون بواديها، فرو گسترده بسترها
استعاره
زده ياقوت رُمّاني، بصحراها به خرمنها            فشانده مشك خرخيزي، ببستانها به زنبرها
استعاره
شكفته لالة نعمان، بسان خوب رخساران        بمشك اندر زده دلها، بخون اندر زده سرها
تشبيه
چو حورانند نرگسها، همه سيمين طبق بر سر        نهاده بر طبقها بر ز زرّ ساو ساغرها
تشبيه
بسان فالگويانند مرغان بر درختان بر            نهاده پيش خويش اندر، پر از تصوير دفترها
استعاره از برگها
عروسانند پنداري بگرد مرز، پوشيده            همه كفها بساغرها، همه سرها به افسرها
مصرع دوم استعاره دارد
زمين محراب داوودست، از بس سبزه، پنداري        گشاده مرغكان بر شاخ چون داوود حنجرها
تلميح دارد
خداونديكه ناظم اوست، چون خورشيد رخشنده    زمشرقها بمغربها، زخاورها بخاورها
تشبيه- مصرع دوم كنايه از همة جهان
مه و خورشيد  سالاران گردون، اندرين بيعت        نشستستند يكجا و نبشتستند محضرها
استعاره
فريش آن منظر ميمون و آن فرخنده تر مخبر        كه منظرها ازوخوارند و درعارند مخبرها
جناس زائد
بهار نصرت و مجدي و اخلاقت رياحينها        بهشت حكمت وجودي وانگشتانت كوثرها
تنسيق صفات
بود آهنگ نعمتها، همه ساله بسوي تو            بود آهنگ كشتيها، همه ساله بمعبرها
سجع متوازن
كف رادتو بازست و فرازست اينهمه كفها              دربارت گشاده ست وببسته ست اينهمه درها
تضاد
بپيروزي و بهروزي، همي زي با دل افروزي        بدولتهاي ملك انگيز و بخت آويز اخترها
تأييد و موازنه
ديوان، صص 2 و 3 و 4
*********
چو از زلف شب باز شد تابها                فرو مرد قِنديل محرابها
استعاره
سپيده دم، از بيم سرماي سخت                بپوشيد بر كوه سِنجابها
استعاره
ابر زير و بم شعرا عَشيّ قيس                همي زد زننده به مضرابها
استعاره
«و كأس شربتُ علي لَذّه                و اُخري تداويتُ منها بها»
ملمع
«لكي يَعلم النّاسُ انّي امرؤٌ                اخذتُ المعيشهَ مِن بابها».
ملمع
ديوان، صص 4 و 5
*********
غرابا مزن بيشتر زين نعيقا                كه مهجور كردي مرا از عشيقا
نعيق تو بسيار و ما را عشيقي                نبايد بيك دوست چندين نَعيقا
ردو القافيه
خوشا منزلا، خرّما جايگاها                كه آنجاست آن سرو بالا رفيقا
سجع متوازن
بود سرو در باغ و دارد بت من                همي بر سر سرو باغي انيقا
استعاره
فلك چون بيابان و مه چون مسافر            منازل: منازل، مجرّه: طريقا
تشبيه، جناس تام
بُريدم بدان كشتي كوه لنگر                مكاني بعيد و فلاتي سَحيقا
كنايه
ديوان، صص 5 و 6
*********
اين زبيب اي عجبي مردة انگور بود            چون وراتر كني زنده شود اينت غريب
سجع متوازي
ديوان، صص 6
*********
چه مرده و چه خفته كه بيدار نباشي            آنرا چه دليل آري و اينرا چه جوابست
لف و نشر
وين نيز عجبتر كه خورد باده نه بر چنگ        بي نغمة چنگش به مي ناب شتابست
جناس زائد
در مجلس اَحرار سه چيزست و فزون به        وآن هر سه شرابست ور َ بابست و كبابست
سجع متوازي
دفتر به دبستان بود و نقل به بازار            وين نرد بجايي كه خرابات خرابست
جناس زائد مكرر
ما مرد شرابيم و كبابيم و ربابيم                خوشا كه شرابست و كبابست و ربابست
موازنه- تكرار
ديوان، صص 6و 7
*********
در وصف خزان و مدح احمد بن عبدالصمد وزير سلطان مسعود
المنّه الله كه اين ماه خزانست                ماه شدن و آمدن راه رزانست
جناس لاحق
آبي چويكي كيسگكي از خز زردست            در كيسه يكي بيضة كافور كلانست
تشبيه
واندر دل آن بيضة كافور رياحي            ده نافه و ده نافگك مشك نهانست
جناس زائد
وان سيب بكردار يكي مردم بيمار            كز جملة اعضا و تن او را دو رخانست
تشبيه
يك نيمه رخش زرد و دگر نيمه رخش سرخ        اينرا هيجان دم و آنرا يرقانست
لف و نشر
وان نار هميدون بزني حامله ماند            واندر شكم حامله مشتي پسرانست
تشبيه
مادر، بچه را تا زشكم نارد بيرون            بستر نكند، وين نه نهانست عيانست
تضاد
انگور بكردار زني غاليه رنگست            و او را شكمي همچو يكي غاليه دانست
تشبيه
انگور سياهست و چو ماهست و عجب نيست        زيرا كه سياهي صفت ماه روانست
مصرع دوم اقتباس است از حرف بزرگان
بيشوي شد آبستن، چون مريم عمران            وين قصه بسي خوبتر و خوشتر از آنست
تشبيه
آبستني دختر عمران به پسر بود                آبستني دختر انگور به جانست
تشبيه (لف و نشر)
آن روح خداوند همه خلق جهان بود            وين راح خداوند همه خلق جهانست
جناس لاحق (لف و نشر)
آنرا بگرفتند و كشيدند و بكُشتند            وينرا بكُشند و بكَشند، اين بچسانست
تشبيه (لف و نشر)
نا كُشتة كُشته صفت روح قدس بود            ناكُشتة كُشته صفت اين حيوانست
تكرار
آنرا، پس سختي ز همه رنج امان بود            وينرا، پس سختي زهمه رنج امانست
تكرار
آن پيشروِ پيشروانِ همه عالم                چون پيشرو و نيزة خطّي كه سنانست
جناس زائد
درّانه و دوزان بسر كلك نيابي                درّانه و دوزان بسر كلك و بنانست
تكرار
اندر كرمش، هرچه گمان بود يقين شد            واندر نسبش، هرچه يقين بود گمانست
عكس
دينار دهد، نام نكو باز ستاند                داند كه علي حال زمانه گذرانست
حُسن طلب
هر حاشية شاه جهان را وحشم را            هم مال دهنده ست و هم مال ستانست
تضاد
زيرا كه ولايت چو تني هست و در آن تن        اين حاشية شاه رگست و شريانست
تشبيه
دستور طبيبست كه بشناسد شريان            چون با ضربان باشد و چون بي ضربانست
تضاد
چون بي ضربان باشد، نيرو دهد آنرا            ورنه دل ُ ملكت را بيم يرقانست
سجع متوازي
اين كار وزارت كه همي راند خواجه            نه كار فلان بن فلان بن فلانست
كنايه در مصرع دوم
مُلكت چو چراگاه و رعيّت رمه باشد            جَلّاب بود خسرو و دستور شبانست
تشبيه- تناسب دارد
لشكر چو سگان رمه و دشمن چون گرگ        وينكار سگ و گرگ و رمه با رمه بانست
تشبيه- تناسب دارد
هرگز نكند با ضعفا سخت كماني            با آنكه بدانديش بود، سخت كمانست
مدح شبيه به ذم
تا بربرم و بر زير نواي گل نوش است            تا بر گل بر بار خروش ورشانست
جناس زائد
عمر و من او را نه قياس و نه كران باد            چون فضل و منش را نه قياس و نه كرانست
تكرار
بادا ببهار اندر، چندانكه بهارست            بادا بخزان اندر، چندانكه خزانست
تأييد
ديوان، صص 7و8و9و10و11
*********
در مدح سلطان مسعود غزنوي
گشت يك نيمه جهان او را وز همت خويش        نپسندد كه بر آن نيمه توانا نشود
مجاز
مشرق او را شد و مغرب هم او را شده گير        هر كرا شرق بود، غرب جز او را نشود
مجاز
عجب از قيصرم آيد، كه بدان ساده دليست        كو زمسعود برانديشد و شيدا نشود
تلميح
دولت تازه ملك دارد، امروز زين روز            دولتي كز عقب آدم و حوّا نشود
حُسن تعليل
به كه رو آرد دولت، كه بر او نبود؟            بكجا يازد جيحون، كه بدريا نشود
حُسن تعليل
كرد هيجا و فراوان مَلك و مُلك گرفت        زين سبب شايد اگر هيچ بهيجا نشود
جناس تام
زين فزون از ملكان نيز نباشد ملكي            هركه مولاي كسي باشد، مولا نشود
جناس زائد
آب كار عدو افتاد زبالا بنشيب                هيچ آبي ز نشيبي سوي بالا نشود
تضاد- حُسن تعليل- ارسال مثل
كار شه به شود و كار عدو به نشود            نشود خرما خار و خار، خرما نشود
ارسال مثل- عكس
خانه از موش تهي كي شود و باغ زمار            مملكت از عدوي خرد مصفّا نشود
مذهب كلامي
تير را تا نتراشي نشود راست همي            سرو را تا كه نپيرايي والا نشود
مذهب كلامي
بتة شاسپرم تا نكني لختي كم                ندهد رونق و باليده و بويا نشود
مذهب كلامي
شمع تاري شده را، تا نبري اطرافش            بر نيفروزد و چون زهرة زهرا نشود
مذهب كلامي
اين نشاطيست كه از دلها غايب نشود            وين جماليست كه از تنها، تنها نشود
جناس تام
جام صهبا گير از دست بت غاليه موي            دست تو خوب نباشد كه به صهبا نشود
جناس تام
تامي ناب ننوشي نبود راحت جان            تا نبافند بريشم خز و ديبا نشود
حُسن تعليل
ديوان، صص 11 و 12 و 13
*********
در مدح سلطان مسعود غزنوي
دلم اي دوست تو داني كه هواي تو كند        لب من خدمت خاك كف پاي تو كند
مصرع دوم كنايه از نهايت بندگي است
تا زيم، جهد كنم من كه هواي تو كنم            بخورد بر ز تو آنكس كه هواي تو كند
حُسن تعليل
با شرف مُلكت را سيرت خوب تو كند            با بها، دولت را فرّ و بهاي تو كند
جناس زائد
بيكي زخم شكسته سر هفتاد سوار            گرز هشتاد من قلعه گشاي تو كند
اغراق
آن خداييكه كند حكم قضاي بد و نيك        جز بنيكي نكند، هرچه قضاي تو كند
تضاد
سنگ باران عنا بارد بر فرق كسي            كه دل و نيّت او قصد عناي تو كند
جناس زائد
ملك روم به مرو آمد و خواهد كه كنون        خدمت و شغل غلامان سراي تو كند
تلميح
اينجهان كرد براي تو خداوند جهان            وانجهان، من بيقينم كه براي تو كند
مجاز
نعمت عاجل و آجل بتو داد از ملكان            زانكه ضايع نشود، هرچه بجاي تو كند
جناس لفظ
نتواند كه جزاي تو كند خلق بخير            ملك العرش تواند كه جزاي تو كند
استعاره از خدا







انجام پایان نامه

، انجام پایان نامه ارشد، انجام پایان نامه، پایان نامه

برای دیدن ادامه مطلب از لینک زیر استفاده نمایید

 دانلود مقاله | انجام پایان نامه

سفارش پایان نامه