انجام پایان نامه

درخواست همکاری انجام پایان نامه  بانک مقالات رایگان انجام پایان نامه

سفارش پایان نامه

|

انجام پایان نامه ارشد

 پایان نامه 

پایان نامه‏ کامپیوتر

انجام پایان نامه‏ ارشد کامپیوتر

چکیده
      معماري سرویس گرا به عنوان يكي از آخرين دستاوردها در توليد نرم افزار، به نظر مي رسد، در سالهاي آتي معماري غالب صنعت فناوري اطلاعات و ارتباطات باشد. علت بوجود آمدن اين معماري، ايده اي بود كه در ذهن تعدادي از معماران آن وجود داشت و آن نرم افزار به عنوان سرویس بود. در مدل نرم افزار به عنوان سرویس، شما نرم افزار خود را بگونه اي طراحي مي كنيد كه قابل استفاده توسط سيستم هاي ديگر باشد يعني ديگران مي توانند براي استفاده از سرویس شما ثبت نام كنند و هر موقع كه لازم داشتند از خدمات آن بهره ببرند، همانند حالتي كه در مورد شبكه هاي تلويزيون كابلي وجود دارد. تا زماني كه شما به سرویس متصل هستيد، مي توانيد هر لحظه كه خواستيد از سرویس استفاده كنيد.


















واژه های کلیدی
SOA = Service Oriented Architecture,
SOE = Service Oriented Enterprise,
SOI = Service Oriented Infrastructure,
MDA = Minimum Descent Altitude,
XML = Extensible Markup Language,
خوش تعريف = Well-defined,
WSDL  = Web Service Description Language,
SGML = Standard Generalized Markup Language,
واحدهای نرم افزاری آماده در شبكه = Network-available Software Unit,
سرویس های سطح کسب و کار = Business-level services,
















مقدمه
      براي مدت هاي طولاني برنامه نويسان سعي مي كردند تا، كدهاي خود را بصورت  modular( يك سيستم از بالا به پايين به زير سيستم هاي كوچك و نسبتا مستقل تفكيك مي شود ) بنويسند، تا بتوان از آن در توليد نرم افزارهاي ديگر استفاده كرد. تفاوت نوشتن كد بصورت modular و بر اساس معماري سرویس گرا در حجم مخاطبان آن است. دوباره به همان مثال اول برمي گريم، وقتي شما كد خود را به منظور قابل استفاده بودن توسط نرم افزارهاي ديگر، به شكل  modularمي نويسيد مانند اين است كه، يك شبكه تلويزيون كابلي درون يك ساختمان خاص داريد و بنابراين فقط ساكنين آن ساختمان مي توانند از آن بهره برداري كنند. در جهان امروز طيف مخاطباني كه بالقوه مي توانند از سرویس شما استفاده كنند، كل كاربران روي شبكه اينترنت است. بنابراين بايد مكانيزمي بوجود مي آمد، كه مي توانست پاسخگوي اين محيط جديد (اينترنت) و كاربران آن باشد و بنابراين معماري سرویس گرا بوجود آمد.
      اين معماري توسط دو شركت IBM , Microsoft بوجود آمد، كه هر دو شركت طي سالهاي اخير از حاميان اصلي سرویس هاي وب و عامل بسياري از ابداعات جديد در حيطه ی سرویس هاي وب، مانند UDDI ,WSE بوده اند.
قابل ذكر است، كه در آخرين معماري در حال توسعه، در توليد نرم افزار كه هنوز هم در مرحله تحقيقاتي است  MDA، تدابيري جهت هماهنگي با معماري سرویس گرا در نظر گرفته شده است. از نمونه هاي استفاده از اين معماري در كشور خودمان، سازمان ثبت احوال كشور است كه موظف شده تا پايگاه هاي اطلاعاتي خود را بصورت سرویس وب و مبتني بر اين معماري به ساير نهادها مانند نيروي انتظامي و ساير دستگاه ها ارائه دهد.












سرويس ها چه هستند؟
      بسياري از ما آنقدر با تكنولوژي هاي سرويس هاي وب آشنا هستيم كه اغلب درباره اين كه خود سرويس ها واقعا چه هستند، فكر نمي كنيم. هر كس كه از سايت هاي تجارت الكترونيكي به صورت آنلاين خريد كرده باشد، با مفهوم سرويس ها آشنا است. وقتي كه سفارش تا ن را داديد، بايد اطلاعات كارت اعتباري تان را ارايه كنيد كه به طور معمول توسط يك فراهم كننده سرويس ثانويه، تاييد و شارژ مي شود. وقتي كه سفارش پذيرفته شد، شركت سفارش گيرنده با يك شركت فراهم كننده سرويس حمل ونقل سرویستان را فراهم مي كند و در نهايت كالاي شما تحويلتان مي شود.
در ادامه سه تعريف مي آوريم كه در كنار يكديگر ماهيت يك سرويس راشرح مي دهند:  
۱- سرويس ها اجزاء مستقلي هستند كه پيغام هاي XML با ساختار مشخص و خوش تعريف را پردازش مي‏كنند.
•    XML ساده ترین ورژن SGML استاندارد برای ایجاد و طراحی سند های HTML است(مناسب برای استفاده در سایت های اینتر نتی).
•    SGML يك استاندارد مديريت اطلاعات است كه در سال 1986 به وسيله سازمان بين المللى استاندارد سازى (ISO) معرفى گرديد و وسيله اى است براى ارائه اسناد مستقل از يك سيستم يا برنامه كاربردى خاص ضمن به كارگيرى اطلاعاتى چون قالب بندى، شاخص دهى و حفظ اطلاعات پيوندى در اسناد.
۲- سرويس ها داراي رابط هاي خوش تعريف هستند كه به وسيله يك سند مبتني بر XML كه سند
 WSDLخوانده مي شود، به اين سند گاهي قرارداد WSDL نيز گفته مي شود، پردازش می شوند. محتويات اين سند،‌ عملياتی (متدهايي) كه توسط سرويس ارائه مي شود را شرح مي دهد. از جمله اطلاعات مربوط به انواع داده، اطلاعات نحوه اتصال به سرويس، جهت يافتن و ارتباط با عمليات سرويس وب.
۳- سرويس ها داراي نقاط انتهايي  (Endpoint)هستند كه استفاده كنندگان از ساير سرويس ها مي‏توانند بر اساس آدرس سرويس  (URL)معمولاً  به آن ها متصل شوند. اين همان چيزي است كه ارتباط(جفت شدن) آزادانه خوانده مي شود.
      سرویس ها می توانند به دو شکل ساده و ترکیبی ارائه شوند. سرویس های ترکیبی، سرویس هایی هستند که بر اساس بکارگیری چند سرویس ساده ( یا ترکیبی) ایجاد می شوند. برای مثال، ممکن است سیستم توزیع شده ای  بر اساس چند سرویس ساده صدور صورتحساب، ثبت سفارش، مدیریت روابط مشتری و... سرویس های ترکیبی گسترده تری در ارتباط با حرفه اي خاص ایجاد نماید.
      پس می توان گفت: سرويس ها اجزاي توزيع شده با رابط هاي تعريف شده و مشخص هستند كه پيغام هاي XML را پردازش و تبادل مي كنند.

معماري سرويس
      چندين مصرف‌كننده سرويس مي‌توانند با ارسال پيام اقدام به فراخواني سرويس‌ها نمايند. اين پيام‌ها معمولا توسط يك گذرگاه سرويس تغيير شكل داده شده و به سوي سرويس مناسب هدايت مي‌گردند. معماري سرويس مي‌تواند يك موتور قواعد تجاري را فراهم سازد كه امكان تلفيق قواعد تجاري در يك سرويس يا چندين سرويس را عملي سازد. معماري سرويس مزبور همچنين يك زيربناي مديريت سرويس فراهم مي‌آورد كه سرويس‌ها و اعمالي از قبيل بازرسي، پرداخت صورتحساب، و واقعه‌نگاري (logging) را مديريت مي‌نمايد. به علاوه، اين معماري انعطاف‌پذيري ناشي از دارا بودن فرايندهاي تجاري تغيير پذير را به سازمان‌ها ارزاني مي‌دارد، فرايندهايي كه نيازمندي‌هاي تنظيمي همانند Sarbanes Oxley (SOX) را مد نظر قرار مي‌دهند، و سرويس‌هاي اختصاصي را بدون تحت تاثير قرار دادن ساير سرويس‌ها تغيير مي‌دهند.

معرفی SOA و چند کار برد آن:
      معماري سرويس‌گرا (SOA) شكل تكامل يافته محاسبه‌گري توزيع شده مبتني بر فرضيه طراحي تقاضا/پاسخ براي برنامه‌هاي كاربردي همگام و ناهمگام است. منطق تجاري يا توابع اختصاصي يك برنامه كاربردي به صورت ماژولار در آمده‌اند و به عنوان سرويس‌هايي براي برنامه‌هاي كاربردي مصرف‌كننده/كلاينت ارائه گرديده‌اند. مهم‌ترين نكته‌ در مورد اين سرويس ‌ها طبيعت اتصال آزادانه آنهاست؛ بدين معني كه رابط سرويس، مستقل از پياده‌سازي است.
تعاریف گوناگونی از معماری سرویس گرا ارائه شده است كه از جمله آنها می توان به تعاریف زیر اشاره كرد:
1.    مجموعه قوانین، سیاست ها و چارچوب هایی كه نرم افزارها را قادر می سازد تا عملكرد خود را از طریق مجموعه سرویس های مجزا و در عین حال مربوط به هم در اختیار سایر درخواست كنندگان قرار دهند تا بتوانند بدون اطلاع از نحوه پیاده سازی و تنها از طریق رابط های استاندارد و تعریف شده، این سرویس ها را پیدا كرده و فراخوانی نمایند.
2.    روشی برای ساخت سیستم های توزیع شده ای است که در آنها عملکرد سیستم بصورت سرویس در اختیار کاربران و یا سایر سرویس ها قرار می گیرد.
3.    از دیگرتعاریف ارائه شده می توان به "واحدهای نرم افزاری آماده در شبكه (Network-available Software Unit) " یا "سرویس های سطح کسب و کار (Business-level services) " اشاره كرد.
معماري‌هاي سرويس‌گرا داراي خصوصيات اصلي زير هستند:
- سرويس ‌هاي SOA داراي رابط ‌هاي خود توصيف‌گر در اسناد XML مستقل از پلتفرم هستند. زبان توصيف سرويس‌هاي وب (WSDL) استاندارد به كار برده شده براي توصيف اين سرويس‌ها مي‌باشد.
- سرويس‌هاي SOA با پيام‌هايي كه رسماً توسط مدل XML (كه XSD نيز ناميده مي‌شود) تعريف شده‌اند ارتباط برقرار مي‌نمايند. ارتباط ميان مصرف‌كنندگان و فراهم‌كنندگان يا سرويس‌ها معمولا در محيط‌هاي ناهمگن رخ مي‌دهد، با دانش كم يا بدون هيچ دانشي در مورد فراهم‌كننده. پيام‌هاي مبادله شده ميان سرويس‌ها را مي‌توان به عنوان اسناد تجاري مهم پردازش شده در يك سازمان نگريست.
- سرويس‌هاي SOA توسط يك رجيستري كه به عنوان يك فهرست دايركتوري عمل مي‌كند نگهداري مي‌گردند. برنامه‌هاي كاربردي مي‌توانند سرويس‌ها را درون رجيستري جستجو نمايند و سرويس را فراخواني كنند. توصيف، تعريف، و يكپارچگي جهاني (UDDI) استانداردي است كه براي رجيستري سرويس مورد استفاده قرار گرفته است.
هر سرويس SOA داراي يك كيفيت سرويس (QoS) مرتبط با خود است. برخي از عناصر اساسي QoS شامل نيازمندي‌هاي امنيتي، از قبيل احراز هويت و صدور مجوز، پيام‌رساني قابل اطمينان، و خط‌مشي‌هايي در اين زمينه كه چه افرادي مي‌توانند سرويس‌ها را فراخواني نمايند، مي‌باشد.
      می توان گفت:  معاري سرويس گرا (SOA) روشي جديد و در حال تكامل براي ساخت برنامه هاي توزيع شده با Distributed Application است. با رويكرد سرويس گرا مي توان راه حل هایي را ارائه داد كه به مرز دامنه هاي سازمان، شركت يا دپارتمان محدود نيستند. با استفاده از SOA مي توان در شركتي كه داراي سيستم ها و برنامه هاي كاربردي مختلف روي پلتفرم هاي متفاوت است، يك راه حل يك پارچه سازي با استقلال زياد(loosly coupled) ساخت كه جريان يكنواخت و هماهنگ كار را تضمين كند.
      نياز به معماري سرويس گرا از جنبه اي ديگر نيز به نحوه بارزي در برنامه هاي كاربردي E-Commerce مشهود است. اگر مثلا جزء (componet) مربوط به پرداخت با كارت اعتباري offline و يا غير فعال باشد،‌ قرار نيست كه فرايند فروش متوقف شود. بلكه سفارش ها بايستي پذيرفته شوند وعمليات پرداخت به وقت ديگري موكول شود.
      مثل ساير معماري هاي توزيع شده،‌ SOA ساخت برنامه هاي كاربردي با استفاده اجزايي كه در domainهاي جدا از هم را قرار دارند را ممكن مي سازد. SOA از سرويس هاي وب به عنوان نقاط ورود برنامه كاربردي استفاده مي كند كه از لحاظ مفهومي معادل همان اجزاي proxy و stub در سيستم هاي توزيع شده سنتي مبتني بر اجزاء هستند. با اين تفاوت كه در اين جا ارتباط بين سرويس وب و استفاده كننده خيلي آزاداترانه ومستقل تر (loosely coupled) است. بعلاوه SOA به خاطر در بر داشتن فاكتورهايي كه اهميت حياتي در تجارت دارند، نيز منحصر به فرد است. فاكتورهايي نظير:  قابليت اطمينان سرويس،‌ جامعيت پيام، يكساني تراكنش و امنيت پيام. در امور تجاري واقعي نمي توان روي سرويس هايي كه يك درخواست را فقط به خاطر اين كه بتوانند بفهمند،‌ پردازش مي كنند حساب كرد. در امور تجاري به قطعيت و اطمينان بيشتري نياز است. واضح است كه سيستم هاي مختلف ممكن است بعضي اوقات غير فعال باشند و يا پاسخگويي آن ها در دفعات مختلف متفاوت باشد. با وجود اين هيچكدام از اين موارد نبايد براي كنار گذاشتن ياعدم پاسخ به يك درخواست باشند.
      علاوه بر آن نبايد دليلي براي كنار گذاشتن يا عدم پاسخ به يك درخواست باشند واضح است كه سيستم هاي مختلف ممكن است بعضي اوقات غير فعال باشند و يا پاسخگويي آن ها در دفعات مختلف، متفاوت باشد. با وجود اين،‌ هيچ كدام ازاين موارد نبايد دليلي براي كنار گذاشتن يا عدم پاسخ به يك درخواست باشند. علاوه بر آن نبايد هيچ ابهامي در نحوه فراخواني يك سرويس وجود داشه باشد. اگر سيستمي توانايي هاي خود را در قالب سرويسي روي وب ارائه كند، در آن صورت نحوه فراخواني آن سرويس بايد به طور واضح مستند سازي و اعلام شود. بسياري از مسائل دسترس پذيري و مقياس پذيري برنامه هاي كاربردي امروزي در SOA حل شده است كه احتمال نقض آن در هر مر حله اي از جريان كار بسيار زياد است. در SOA فرض بر اين است كه خطا وجود دارد و مي تواند بيفتد، براي مثال اگر يك سرويس نتواند يك پيغام را در مرحله اول بپذيرد، اين معماري طوري طراحي شده است كه مجدداً پيام را بفرستد. و اگر يك سرويس به طور كامل قابل دسترس نباشد، (كه هرگز نبايد در يك سيستم SOA پايدار انفاق بيفتد) آن وقت معماري طوري طراحي شده است كه روي دادن خطاهايي كه منجر به قطع كامل در خواست سرويس مي شود، ‌امكان پذير نباشد.  SOAقابليت اطمينان را افزايش مي دهد، چون خطاهاي موقت در بخشي از جريان كار نمي توانند كل فرايند تجاري را از كار بياندازند.
      در حال حاضر، تکنولوژی سرویس های وب(Web Services)و پیاده سازی نمونه های موفق از آن، نشان داده است که SOA می تواند به عنوان راه حلی عملی و دست یافتنی در طراحی سیستم های جدید و یکپارچه سازی سیستم های بزرگ موجود، مطرح گردد. البته ذکر تفاوت سرویس های وب و SOA در اینجا لازم به نظر می رسد:
 سرویس های وب مجموعه ای از تکنولوژی هایی همچون XML,SOAP,WSDL و UDDI می باشد که امکان ارائه راه حل و برنامه نویسی جهت رفع مشکلی خاص را فراهم می نماید.
در حالی که SOA یک معماری است و از مجموعه مشخصی از تکنولوژی ها فراتر می باشد. اگرچه SOA بر اساس این تکنولوژی ها راه حل ارائه می نماید، اما در عین حال مستقل از هر یک از آنها است.
آنچه اهمیت دارد تعریف سرویس به عنوان مهمترین عنصر این معماری می باشد.
سرویس، رفتار قرادادی تعریف شده ایست که هر قطعه ای می تواند آن را جهت استفاده سایر قطعات در سیستم تهیه و پیاده سازی نماید.
      در این معماری، همه توابع به عنوان سرویس تعریف می گردند. این توابع شامل توابع کسب و کار (Business functions) و تراكنش های حرفه‌ای (Business transactions) می باشند كه تراكنش های حرفه ی خود شامل توابع سطح پایین (Low-level functions) و توابع سیستمی سرویس ها(System service functions) هستند.
      سرویس ها بصورت مستقل طراحی و پیاده سازی شده و به عنوان جعبه سیاه عمل می نمایند. قطعات دیگر در خارج از این قطعه نیازی به دانستن نحوه انجام کار در این سرویس را ندارند و تنها به نتیجه آن نیازمندند.
      قطعات، سرویس های خود را از طریق رابط ها (interface) در اختیار قطعات دیگر قرار می دهند که این رابط ها قابل دستیابی و فراخوانی هستند، بدون اینکه محل قرار گیری آنها اهمیت داشته باشد (رابط های محلی یا دور). در ضمن این رابط ها می توانند به همان نرم افزار كاربردی یا به آدرسی در محل دیگری از شبکه مرتبط باشند.
      رابط ها به عنوان کلیدی در برقراری این ارتباط ها هستند و از طریق آنها نوع پارامترهای ورودی و نتایج (خروجی) مشخص می گردد.
مهمترين مفاهيم و اصول در نظر گرفته شده در طراحي سرويس گرا به شرح زير مي باشد:
1- كپسوله سازي سرويس (service encapsulation)  تاكيد بر متمركز كردن عمليات وابسته به داده در يك واحد (كپسول) مشخص و پنهان كردن پياده سازي و مكانيزم درون واحد نرم افزاري است.
2- اتصال آزاد بين سرويس ها (service loose coupling)  تاكيد بر استقلال سرويس ها و كاهش وابستگي سرويس ها به يكديگر است فقط كافي است سرويس ها از وجود هم آگاه باشند.
3- قرارداد سرويس دهي (service contract)  ارتباط بين سرويس ها بر اساس قرارداد تعريف شده اي است كه در اسناد  فني بطور مشخص ذكر مي شود.
4-  مجرد ساختن سرويس (service abstraction)  تاكيد بر جدا كردن پياده سازي از رابط (جهان خارج) و پنهان كردن مكانيزم و نحوه انجام كار در درون واحد ارائه دهنده ی سرويس مي باشد.
5- استفاده مجدد و بازبكارگيري سرويس (service reusability)  تاكيد بر طراحي سرويس ها به نحوي است كه بتوان آنها را در سامانه هاي مختلف بكار برد. با تاكيد بيشتر بر استفاده مجدد.
6- قابليت تركيب سرويس (service composability) به معني آنست كه سرويس ها به نحوي طراحي شوند كه با برخورداري از قابليت تركيب شدن ايجاد سرويس هاي مركب (كامپوزيت) امكان پذير باشد.
7- خودگرداني سرويس (service autonomy) عبارتست از قابليت و قدرت سرويس در بكارگيري و مديريت منابع خود بطور مستقل و همچنين كنترل كامل بر منطق پياده سازي خود.
8- بدون حالت بودن سرويس (service statelessness) به اين معني است كه سرويس بايد در مورد فعاليت هاي گذشته (فراخواني هاي گذشته) كمترين اطلاعات را نگهدارد و تاكيد بر طراحي سرويس بنحوي است كه حالت هاي وابسته به گذشته كمتري داشته باشد.
9- قابليت كشف شدن سرويس (service discoverability)  به اين معني است كه سرويس بايد در يك محيط شبكه با استفاده از سازوكارهاي مناسب توسط برنامه هاي ديگر آشكار شود.
      به بيان كلي،‌ SOA فرايندي تكامل يافته را ارائه مي نمايد و ازاين نظر مي تواند آن را بلوغ سرويس هاي وب و تكنولوژي هاي يكپارچه سازي به حساب آورد. در SOA به اين امر توجه شده است كه سيستم هاي با اهميت حياتي كه بر مبناي تكنولوژي هاي توزيع شده ساخته مي شوند، بايد تضمين هاي خاصي را تامين نمايند. در اين گونه سيستم ها بايد اين اطمينان وجود داشته باشد كه در خواست هاي سرويس به طور صحيح مسير دهي و هدايت مي شوند، در زمان مناسب به آن ها پاسخ داده مي شود، و اين سرويس ها به طور واضح و دقيق سياست هاي ارتباطي و رابط هاي خود را اعلام مي كنند.
 
شکل 1- SOA  کارها را تغییر می دهد

SOAP, WSDL, UDDI
      WSDL، UDDI و SOAP قطعات اساسي زيربناي SOA هستند WSDL .براي توصيف سرويس به كار برده شده است؛UDDI، براي ثبت و جستجوي سرويس‌ها وSOAP، به عنوان يك لايه نقل و انتقال جهت ارسال پيام‌ها ميان مصرف‌كننده سرويس و فراهم‌كننده سرويس. در حالي كه SOAP ساز و كار پيش‌فرض براي سرويس‌هاي وب است، تكنولوژي‌هاي جايگزين، انواع ديگري از انقيادها (binding) را براي يك سرويس تحقق مي‌بخشند. يك مصرف‌كننده مي‌تواند به جستجوي يك سرويس در رجيستري UDDI بپردازد، WSDL را براي سرويسي كه داراي توصيف است تهيه نمايد، و سرويس را از طريق SOAP فراخواني كند.

چرا SOA؟
      واقعيت موجود در سازمان‌هاي IT اين است كه زيربنا در ميان سيستم‌هاي عامل، برنامه‌هاي كاربردي، نرم‌افزارهاي سيستمي، و زيربناي كاربردي به صورت ناهمگن است. برخي برنامه‌هاي كاربردي موجود براي اجراي فرايندهاي فعلي تجارت مورد استفاده قرار گرفته‌اند، بنابراين آغاز از صفر براي ساختن زيربناي جديد يك رويكرد قابل انتخاب محسوب نمي‌گردد. سازمان‌ها بايد به شكلي سريع به تغييرات تجاري واكنش نشان دهند؛ از سرمايه‌هاي موجود در برنامه‌هاي كاربردي و زيربناي كاربردي به منظور تمركز بر روي نيازمندي‌هاي تجاري جديدتر استفاده نمايند؛ كانال‌هاي جديد تعامل با مشتريان، شركا، و تامين‌كنندگان را پشتيباني كنند؛ و يك معماري كه تجارت ارگانيك را پشتيباني نمايد به كار گيرند. SOA با طبيعت اتصال آزادانه خود به سازمان ‌ها امكان بهره‌گيري از سرويس‌هاي جديد يا ارتقاي سرويس‌هاي موجود را به شيوه‌اي قطعه‌ قطعه به منظور تمركز بر نيازمندي‌هاي تجاري فراهم مي‌آورد، امكاني را براي قابل استفاده نمودن سرويس‌ها در كانال‌هاي متفاوت فراهم مي‌سازد، و سازمان موجود و برنامه‌هاي كاربردي نسل قبل را به عنوان سرويس‌ها ارائه مي‌كند، در نتيجه سرمايه‌هاي زيربناي IT موجود را حراست مي‌نمايد.
      يك سازمان استفاده كننده از SOA مي‌تواند يك برنامه كاربردي مركب زنجيره تامين را با استفاده از مجموعه‌اي از برنامه‌هاي كاربردي موجود كه كاركرد خود را از طريق رابط‌هاي استاندارد ارائه مي‌دهند، ايجاد نمايد.
 
شکل 2 -  مقایسه ی دو  نوع معماری
SOA  سرويس‌ وب نيست
      آن گونه كه به نظر مي‌رسد در مورد ارتباط ميان SOA و سرويس‌هاي وب نوعي سردرگمي عمومي وجود دارد. در يكي از گزارش‌هاي Gartner مورخ آوريل 2003، Yefim V. Natis اين گونه تقاوت ميان آنها را شرح مي‌دهد: "سرويس‌هاي وب راجع به مشخصه‌هاي تكنولوژي هستند، در حالي كه SOA يك قاعده‌ي طراحي نرم‌افزار است."شايان ذكر است كه WSDL سرويس‌هاي وب يك استاندارد تعريف رابط مناسب SOA است: اين نقطه‌اي است كه سرويس‌هاي وب و SOA اساسا به يكديگر پيوند مي‌خورند. اساساً،SOA  یك الگوي معماري است، در حالي كه سرويس‌هاي وب سرويس‌هاي پياده‌سازي شده توسط مجموعه‌اي از استانداردها مي‌باشند؛ سرويس‌هاي وب يكي از روش‌هايي است كه شما با استفاده از آن مي‌توانيد SOA را پياده‌سازي نماييد. مزيت پياده‌سازي SOA با سرويس‌هاي وب اين است كه شما به يك رويكرد بي‌طرفانه نسبت به پلات‌فرم به منظور دستيابي به سرويس‌ها و  interoperability  بهتر دست مي‌يابيد همچنان كه فروشندگان بيشتر و بيشتري مشخصه‌هاي بيشتر و بيشتري از سرويس‌هاي وب را پشتيباني مي‌نمايند.








انجام پایان نامه

انجام پایان نامه کامپیوتر، انجام پایان نامه ارشد کامپیوتر، انجام پایان نامه، پایان نامه

برای دیدن ادامه مطلب از لینک زیر استفاده نمایید

 

انجام پایان نامه | دانلود مقاله

سفارش پایان نامه

نقشه