انجام پایان نامه

درخواست همکاری انجام پایان نامه  بانک مقالات رایگان انجام پایان نامه

سفارش پایان نامه

|

انجام پایان نامه ارشد

 پایان نامه 

انجام پایان نامه|‏ اندازه گيري مزيت نسبي در صنعت قطعه سازي خودرو كشور از طريق DRC 28 ص

اندازه‌گيري مزيت نسبي در صنعت قطعه‌سازي خودرو كشور
از طريق DRC 




چكيده
اين مقاله به اندازه‌گيري مزيت نسبي توليدات شركت‌هاي توليدكننده قطعات تندمصرف خودرو طي يك دوره 5 ساله براساس روش هزينه منابع داخلي (برمبناي روش حسابهاي صنعتي) مي‌پردازد. بكارگيري اين رويكرد جديد در ارزيابي هزينه منابع داخلي توليدات بنگاه‌ها ( از طريق هزينه‌هاي واحدهاي توليدي) به دليل بهره‌گيري از اطلاعات به هنگام، قيمت‌هاي سايه‌اي و ... از توانايي بيشتري نسبت به روش‌هاي متنوع قبلي برخوردار است. بدين منظور مقاله حاضر ابتدا به شاخص‌هاي اندازه‌گيري هزينه‌ منابع داخلي پرداخته و سپس ضمن معرفي روش شناسي رهيافت جديد DRC به اندازه‌گيري مزيت نسبي چند شركت منتخب توليدكننده قطعات تند مصرف خودرو و تجزيه و تحليل آن مي‌پردازد.


 
مقدمه
شناخت از وضع موجود صنايع و ساختار حمايتي از آنها در راستاي پيوستن به سازمان تجارت جهاني (WTO) از موضوعات مورد علاقه سياستگذاران كشور است. تصميم‌گيري در خصوص پيوستن به (WTO) نيازمند بررسي دقيق ( بر مبناي روش‌هاي علمي) صنايع كشور در مورد مزيت‌هاي نسبي و سياست‌هاي حمايتي موجود در آنهاست. پس از شناخت مزيت‌هاي نسبي در صنايع، مي‌توان از آن به عنوان ابزاري جهت تخصيص مناسب منابع بين صنايع يا حتي درون صنايع استفاده نمود.
در اين مقاله نيز سعي مي شود با استفاده از معيار هزينه منابع داخلي  (DRC) كه يكي از معيارهاي مناسب جهت نشان دادن كارايي در تخصيص منابع است، مزيت نسبي در صنعت قطعه‌سازي مورد بررسي قرار گيرد. به جهت محدوديت در آمار و اطلاعات مورد نياز تنها به هشت واحد توليدكننده قطعات تند مصرف  خودرو (قطعاتي هستند كه در طول عمر يك خودرو با سرعت بيشتري نسبت به ساير قطعات تعويض مي‌شوند)،‌در دوره زماني
 77-1374 اكتفا شده است. بدين منظور ابتدا شاخص‌هاي اندازه‌گيري هزينه منابع داخلي بررسي شده و سپس روش اندازه‌گيري هزينه منابع داخلي در اين مقاله معرفي مي‌شود و در ادامه نتايج محاسبات مورد تجزيه و تحليل قرار مي‌گيرند و در پايان خلاصه و نتيجه‌گيري ارايه مي‌گردد.
1 . شاخص‌هاي اندازه‌گيري هزينه منابع داخلي (DRC)
مفهوم هزينه منابع داخلي، كاربردي از تحليل بازدهي عوامل بر پايه ارز خارجي است. به عبارت ديگر DRC هزينه فرصت از دست رفته واقعي منابع داخلي كه صرف توليد يك كالاي خاص بر حسب قيمت‌هاي جهاني مي‌شود، است و يا DRC نسبت ارزش سايه‌اي داده‌هاي خالص داخلي به ارزش سايه‌اي ستانده‌هاي خالص مبادله شده مي‌باشد (فين‌‌1995). اين معياراولين بار توسط برونو  در سال 1976 و سپس در سال 1972 مطرح شد و سپس محققين ديگري نظير كروگر (1972)، لوفسكي (1972)، گرين‌اوي و ميلز (1990)، فين
(1995) و پركينز (1997) با انجام تعديلاتي، آن را مورد استفاده قرار دادند.
روش هزينه منابع داخلي بسيار مشابه روش تحليل هزينه ـ فايده است. با اين تفاوت كه روش هزينه ـ فايده، كل هزينه واقعي و سوددهي را مقايسه مي‌كند؛ در حالي كه روش DRC علاوه بر در نظر گرفتن هزينه منابع داخلي، صرفه‌جويي در ارز خارجي را نيز محلوظ مي‌دارد. به عبارت ديگر روش هزينه منابع داخلي  يك معيار هزينه ـ فايده است كه براساس آن سياستگذاران و تصميم‌گيرندگان نهايي كشور، تصميم مي‌گيرند كه آن محصول را خود توليد كنند و يا آن را  از بازارهاي جهاني وارد نمايند. بدين ترتيب اگر منفعت نهايي خالص حاصل از تحليل هزينه ـ فايده مثبت باشد، طرح سرمايه‌گذاري انجام و در غير اينصورت طرح متوقف مي‌شود. پس مدل كلي DRC را مي‌توان براساس روش منفعت خالص اجتماعي  فرمول‌بندي و تفسير نمود.
هزينه منابع داخلي (DRC) از طريق نرخ حمايت مؤثر  (ERP) نيز قابل محاسبه است. كروگر ( 1972) تحت فروض خاصي ثابت نمود كه حمايت تعرفه‌اي مربوط به فعاليت j به رابطه‌اي بين دو معيار DRC و ERP منجر مي‌شود. يعني:
1 + DRCj = ERPj
استفاده از يك الگوي تعادل عمومي و حل آن به منظور يافتن ضرايب فني توليد، روشي بود كه توسط برونو و كروگر (1972) جهت محاسبه هزينه منابع داخلي بكار گرفته شد. اما اين روش به دلايلي نظير كمبود اطلاعات مورد نياز و عدم محاسبه ضرايب فني براي يك كالاي خاص امكان استفاده را محدود مي‌كرد.
ادوارد ( 1984) در مقاله‌اي تحت عنوان منابع مزيت نسبي بين‌المللي  فرمول DRC را به شكل ساده‌تري به صورت زير بكار گرفت:
:C هزينه توليد
:e نرخ ارز
:Pw  قيمت مرزي كالا
:Ci   هزينه نهاده‌هاي وارداتي
در اين فرمول نيز چنانچه DRC كوچكتر از يك باشد، به مفهوم وجود مزيت نسبي آن كشور در توليد كالاي مورد نظر است.
دكتر تيزهوش تابان  نيز به منظور ارزيابي فعاليت‌هاي برخي صنايع ايران از DRC كمك گرفت. الگوي تعديل يافته DRC كه توسط اين محقق جهت توسعه برخي از صنايع ايران بكار گرفته شده است، عبارت است از:
 
:Vsi ارزش افزوده عوامل اوليه توليد داخلي كه به طور مستقيم در توليد كالاي j به هزينه فرصت يا قيمت سايه‌اي آنها بكار رفته است.
:anj ضريب داده عامل اوليه غيرقابل تجارت به ازاي هر واحد از كالاي j
:Nn ارزش افزوده عوامل اوليه توليد داخلي ( كه به صورت مستقيم و غيرمستقيم بكار گرفته شده) در توليد يك واحد از نهاده غيرتجاري nام كه در توليد كالاي j به قيمت سايه‌اي بكار رفته است.
:Dij  قيمت سايه‌اي نهاده داخلي i ام كه به طور مستقيم در توليد كالاي jام به كار رفته است.
:P/j قيمت C.I.F.  واحد كالاي jام
:Mhj قيمت C.I.F. نهاده وارداتي است كه به طور مستقيم و يا غيرمستقيم در توليد يك واحد از كالاي jام بكار رفته است.
:Flj قيمت نهاده‌هاي وارداتي مستقيم وغيرمستقيم بكار رفته در توليد كالاي j ام
به هر حال هزينه منابع داخلي iامين فعاليت عبارت است از نسبت هزينه‌هاي عوامل داخلي مستقيم و غيرمستقيم ارزيابي شده در هزينه فرصتشان براي توليد يك واحد از محصول iام، به تفاوت بين درآمدهاي نقدي خارجي ناشي از توليد كالاي jام و هزينه ارز خارجي نهاده‌هاي وارداتي مستقيم و غيرمستقيم.
براساس آنچه كه در مورد روش محاسبه DRC در بالا بيان شد، در محاسبات آن بايستي هزينه‌هاي فرصت داخلي كسب يك واحد ارز خارجي مورد محاسبه قرار گيرد. بنابراين در صورت كسر DRC، به منابع داخلي به كار گرفته شده در توليد يك واحد از كالاي مورد نظر توجه مي‌شود.
به علت عدم دسترسي به ضرايب فني در سطح كالايي وكمبود اطلاعات در اين زمينه، عملاً محاسبه DRC در سطح كالايي با مشكل مواجه است. لذا جهت حصول هزينه‌ منابع داخلي در سطح كالايي، نظرات به سمت هزينه‌هاي حسابداري واحدهاي توليدي سوق يافت و از اين رهگذر رهيافت جديدي حاصل آمد. اين معيار كه اطلاعات مورد نيازش به هزينه‌هاي حسابداري بنگاهها وابسته است، اولاً به ضرايب فني نيازي ندارد و ثانياً DRC در سطح كالايي را ميسر مي‌سازد .
ويژگي اصلي رهياف جديد بكار گرفته شده در محاسبه DRC استفاده از هزينه‌هاي حسابداري بنگاه‌هاي اقتصادي است. البته اين روش محاسبه DRC توسط گرين‌اوي و ميلنر
(1993)  در ماداگاسكار و پركينز (1997)  در چين به نوعي استفاده شده است.
2 . معرفي روش اندازه‌گيري DRC
مفهوم هزينه منابع داخلي كه قبلاً‌ نيز بدان اشاره شده بود را مي‌توان به صورت زير تصريح نمود:
(نرخ ارز موثر × ارزش افزوده جهاني به پول خارجي) / (هزينه فرصت عوامل داخلي به پول ملي) = DRC
صورت كسر يعني هزينه‌هاي عوامل داخلي به دو بخش هزينه‌هاي اوليه توليد و هزينه‌هاي غيرتجاري قابل تقسيم است:
ـ هزينه‌هاي عوامل اوليه نظير نيروي كار و سرمايه كه با استفاده از تعديلات لازم، منعكس كننده هزينه‌هاي فرصت عوامل داخلي خواهند بود.
ـ هزينه‌هاي غيرتجاري (شامل مواردي است كه نه قابل صادر و نه وارد كردن هستند) نظير هزينه‌هاي انرژي، آب، برق، سوخت، ماليات، اجاره، هزينه‌هاي تعميرات و نگهداري، بيمه و ديگر هزينه‌هاي غير تجاري.
در مخرج كسر DRC ارزش افزوده جهاني يك واحد از كالاي مورد نظر قرار دارد كه در آن قيمت جهاني محصول عامل تعيين كننده است. براي بكارگيري قيمت مي‌توان براي كالاي صادراتي از قيمت F.O.B. و كالاي وارداتي از قيمت C. I. F. استفاده نمود. بنابراين قابل ذكر است كه نسبت هزينه منابع داخلي، هزينه فرصت عوامل داخلي را براي كسب يك واحد ارز خارجي در كالاي صادراتي و هزينه فرصت عوامل داخلي را براي صرف‌جويي يك واحد ارزي خارجي در كالاي وارداتي محاسبه مي‌كند.
با كسر بهاي خارجي محصول مورد نظر از ارزش اقلام و مواد تجاري مصرف شده در توليد يك واحد كالا ( به ارز خارجي)، ارزش افزوده خالص به ارز خارجي به دست مي‌آيد.
اين روش محاسبه DRC، به جهت استفاده از اطلاعات به هنگام ( چرا كه هر ساله مي‌توان با به هنگام كردن اطلاعات اين معيار را محاسبه نمود)، استفاده از قيمت‌هاي سايه‌اي در محاسبه هزينه‌هاي فرصت عوامل (كه موقعيت پيش‌نگر را مهيا مي‌كند) و استفاده از ضرايب فني واقعي توليد نسبت به ساير روش‌هاي سنتي DRC ترجيح داده شده است.
بر اساس نكات مطرح شده فرمول DRC را مي‌توان به صورت زير بيان نمود:
 
:S  محصول موردنظر
:A  هزينه سربار توليد يك واحد  كالاي S  (ريال)
:M  هزينه‌هاي غيرتجاري يك واحد كالاي S (ريال)
:b  ضريب تعديل هزينه و دستمزد نيروي كار براي تخمين هزينه فرصت آن (درتحقيق حاضر اين ضريب برابر با 75% در نظر گرفته‌شده است).
:C  هزينه دستمزد مستقيم نيروي كار يك واحد كالاي S (ريال)
:e ضريب تعديل هزينه سرمايه استفاده شده براي تخمين هزينه فرصت آن و يا نرخ سايه‌اي بهره (در تحقيق حاضر اين ضريب برابر با 24% در نظر گرفته شده است)
:F  هزينه كل سربار توليد يك سال بنگاه توليدي براي تمام محصولات توليدي (ميليون ريال)
:G ارزش كل سرمايه شركت (ميليون ريال)
:A/F  سهم تناسبي هزينه‌هاي سربار براي يك واحد از محصول s
:e.(A/F).G  هزينه فرصت سرمايه براي يك واحد از محصول s (ريال)
:H قيمت جهاني محصول s (دلار)
:I ارزش مواد مصرفي و كالاهاي واسطه‌اي مصرف شده براي يك واحد از محصول s (ريال)
:J ارزش مواد مصرفي و كالاهاي واسطه‌اي مصرف شده براي همه محصولات در يك سال (ميليون ريال)
:K ارزش كل مواد مصرفي و كالاهاي واسطه‌اي مصرف شده براي همه محصولات در يك سال (ميليون ريال)
:(I/J) سهم تناسبي مواد مصرفي و كالاهاي واسطه‌اي مصرف شده براي يك واحد از محصول s
: (I/J).K ارزش كل مواد مصرفي و كالاهاي واسطه‌اي مصرف شده براي يك واحد از محصول s (دلار)
:L  نرخ مؤثر ارز
بدين ترتيب ملاحظه مي‌شود كه در صورت كسر DRC هزينه همه عوامل توليد و نيز اقلام غير تجاري سنجيده مي‌شود و در مقابل در مخرج كسر، ارزش افزوه جهاني كالاي توليدي وارد شده است.
همانگونه كه از فرمول DRC ملاحظه مي‌گردد، عمده متغيرها به صورت سرانه به كار گرفته شده‌اند. دراين صورت تنها لازم است اطلاعات و آمار مورد نياز مستخرج از حسابهاي بنگاه‌ها را بر ميزان توليد سالانه تقسيم نموده تا سرانه آنها به دست آيد.






انجام پایان نامه

برای دیدن ادامه مطلب از لینک زیر استفاده نمایید

 


سفارش پایان نامه

نقشه