انجام پایان نامه

درخواست همکاری انجام پایان نامه  بانک مقالات رایگان انجام پایان نامه

سفارش پایان نامه

|

انجام پایان نامه ارشد

 پایان نامه

 پایان نامه|تکامل دلفین ها 


تکامل دلفین ها
                                                قبل از دوره والسانان I.(cetacean)
                                                          پیدایش والسانهای ا ولیه II.
                                                            اولین III. Odontocetes
                                                     از adontocete تا دلفینیده .III
قبل از دوره والسانان
مورد قبول واقع شده  که خانواده ای Mesonychidae در پایان دوره زمین شناسی سرتاسر شروعی بودند والسانان ازدیگر پستانداران جدا شدند. این خانواده گوناگون بوده و یک مدرک علمی وجود دارد که این خانواده به آنگولاهای اندونزی مثل اسب ها، خوکها، باضافه والسانان تبدیل شدند.
 خانواده مزونیکیده از پستانداران خشکی بوده اند و زمینهای همواری راکه امروزه آفریقاست در اوایل ائوسن اشغال کرده بوند. آنها دارای بدن های بزرگی بوده اند وساختار دندانی آنها نشان می دهد که این خانواده شامل گیاهخواران،  گوشتخواران و همه چیزخواران بوده فسیل های مربوطه درمصب رود ها و تالاپ ها پیدا شده و اینطور نتیجه می شود که بعضی  از مزونیکیده درحال تکامل به سمت یک زندگی آبی بوده اند.
راسته ی ocndylarthra احتمالاً جد بین artiodactyla  و والسانان بوده اند که به آنگولاها( سم داران) تبدیل شدند که دلایل حاکی از این موضوع شامل: فسیل های قدیمی، ترکیب خونی یکسان، قندخون جنینی( و کروموزومها) انسولین( مرفولوژی و هم ساختار هخونی) می باشد.
 این تشابهات به همراه مرفولوژی جمجمه به این نتیجه منجر می شود که مزونیکیدهه احتمالاً جد والسانان امروزی هستند) قبل از پیدایش والسانان اولیه، condylarthra های زمینی احتمالاً در کنار رودهایی با جریان کند که به داخل دریای تستیس غربی و جنوبی ریخته می شده سکنی گزیده بودند که با دریای مدیترانه و خلیج فارس امروزی مطابقت دارد. مجتمع این حیوانات در منابع آبی مشابه پستانداران ساوانا در استوای امروز است مثل هیپوتالاموس احتمالاً این موجود ات بیشتر آبزی و کمتر  حجیم و جاگیر بوده اند.
 در ابتدا اجداد والسانان از ماهی های کندرو و نرمتنان تغذیه می کرده اند ولی وقتی رشد جمعیت افزایش یافت و رقابت برای بدست آوردن منابع ایجاد شد نیاز به رفلکس های مربع و دندانهای بسیار مناسب برای شکار ماهی های تندرو بوجود آمد توانایی فرار از صیادان نیز مهم بود ولی خیلی با اهمیت شده بود.
 تغییراتی که در ساختمان دندانی مشاهده می شود تحلیل فسیل ها را آسانتر می کند. انهناء راسته ی condylarthra به نظر می رسد که به archaeocetes تبدیل شدند که مشابه همان والسانان اولیه در پایان ناپیوستن هستند. ممکن است که موجود ات حد واسط بین مزونیکیده و آرتئوست یک حیوان سیل شکل بوده که فقط برای ازدیاد نسل به ساحل می اید و در دریا تغذیه میکرده است. حدود 51 میلیون سال پیش سکنی گزیدن در دریا رخ داد.
 *  پیدایش والسانان اولیه
در دوره پالیوسین آنچه که امروز دریای مدیترانه و خلیج فارس است یک بخش بحساب شده بازو مانند قسمت غربی دریای تیسیس باستانی را ایجاد کرده است. احتمالاً دراین منطقه حدود 50 میلیون سال پیش condylarthra  در حاشیه های ساحلی و مرداب ها سکنی گزیدند. آنها مناطق مناسب اکولوژیک را که در پایان کراتا سه باقی مانده بود. بهره برداری می کردند توسط خزنده های منقرض شده شامل، icthyosaurs,Plesiosars ودیگران.
 آبهای گرم دریای تیسیس احتمالاً در طی ائوسن بواسطه ی فرونشستگی اروپا و افزایش فعالیت آتشفشان ها در مناطق مختلف  جهان گسترش یافت. این دریای گسترده شده نهایتاً تبدیل شد به آنچه را که امروز اقیانوس هند و آتلانتیک است.
 مابین والسانان اولیه و اجدادشان نقصان اطلاعات فسیلی وجود دارد وممکن استکه گونه های انتقالی شایع و موفق نبوده اند بنابراین فسیلهای اندکی که واقعاً مشخص باشند نایاب اند. در نطریه دیگر ممکن است که تکامل condylarthra ها به والسانان خیلی سریع و در اثر جغرافیایی عملی انجام شده.بعضی  از تکامل گرایان درحال حاضر باور دارند که یک تغییر سلسله ای در بعضی از راسته  ی حیوانات خیلی قابل قبول تر است.
دنیای والسانان اولیه که در زیر راسته ی archaeocetes طبقه بندی می شوند شامل رستنی های استوایی و مرداب ها و دریاهای پیشروی داده شده است. archaeocetes دارای بدن های طویل شده بودند و آبزی بودند از نظر سایز بعضی ها از آنها متعادل بوده اند ولی گروهی هم امکان داشته تا 21 متر رشد طولی داشته باشند.
قدیمی ترین فسیل قابل قبول والسانان به نام icthyosaurs,Plesiosaurs و دیگران. آب های گرم دریای تستیس احتمالاً در ی ائوسن بواسطه ی فروشستگی اروپا و افزایش فعالیت آتشفشانها در مناطق مختلف جهان گسترش یافت این دریای گسترده شده نهایتاً تبدیل شده به آنچه که امروز اقیانوس هند و آتلانتیک است.
مابین والسانان اولیه و اجدادشان نقصان اطلاعات فسیلی وجود دارد و ممکن است که گونه های انتقالی شایع و موفق نبوده اند بنابراین فسیلهای اندکی که واقعاً مشخص باشند نایاب اند. در نطریه دیگر ممکن است که تکامل condylarthra ها به والسانان خیلی سریع و در اثر جغرافیای علمی انجام شده. بعضی از تکامل گرایان در حال حاضر باور دارند که یک تغییر سلسله ای در بعضی از راسته ی حیوانات خیلی قابل قبول تر است.
 دنیای والسانان اولیه که در زیر راسته ی Archaeoceti طبقه بندی می شود شامل رستنی های استوایی، مردابها و دریاهای پیشروی کرده است. Archaeoceti دارای بدن های طویل شده بودند و آبزی بودند. از نظر سای بعضی ها از آنها متعادل بوده اند ولی گروهی هم امکان داشته تا  21 متر رشد طولی داشته باشند.
قدیمی ترین فسیل قابل قبول والسانان به نام Pappocetus Luard از نیجریا شمالی و Protocetus avatus از مصر  که هر دو مربوط به خانواده ی Protocetidae هستند و احتمالاً خصوصیات رفتاری مشابهی داشته اند. نام رایج برای اولین والسانان Zeuglodon است در ساختمان استخوان این حیوانات به پستانداران اواخر کراتاسه و اوایل ائوسن شبیه است مخصوصاً تخصصی شدن آنها برای به چنگ درآودن صیدهای تندرو مثل ماهی ها.
 در طی پالیوسن و ائوسن گونه زایی در بین پستانداران ایجاد شد که منجر به جنگ و ستیزهای فراوان برای بدست آوردن منابع غذایی شد.
 جمعیت بزرگی پرورش یافت ولی بعداً بدلیل تغییرات در تعادل اکولوژیک که افزایش جمعیت ایجاد شده بود باعث فروپاشیدن آنها شد. از آنجائیکه تکامل معمولاً درشرایط نامساعد رخ می دهد مثبل جاهایی که اندازه جمعیت کاهش یافته تکامل هم بالاخص در این دوره زمانی سرعت گرفت.
انتخاب طبیعی در این دوره زمانی سازش های مساعدی را برای شکارکردن ماهی های تندرو و چابک بجای موجودات آب شیرین زی، نرم تنهای دهانه رودخانه های بزرگ و ماهی های کندرو برگزید. از نظر ساختمان دندانی  ناجور دندان بوده اند از و این نشان میدهد که دندانهای پیش،نیش و دندانهای آسیا متمایزند از انواعی که در پستانداران خشکی زی هستند مثل والهای امروز والسانان اوولیه دارای استخوانهای گوش بسیار متراکم، گام های بلند، سوراخ های بینی بالای پوزه، فضای اطراف استخوانهای گوش برای حضو  چربی و کیسه های هوایی که گوش را از جمجمه جدا بکند بودند. بدن طویل شدهبود ودم بلندی داشته اند گردن کوتاه و اندام حرکتی عقبی کوتاه شده بود. اندام جنبه جلویی به شکل راکت تیس بوده و عمل خمیدگی در مهره دم دیده می شود که اجازه می داد ه حرکت های بالا و پائین دم به خوبی و حرکت های پهلو به پهلو انجام بگیرد.
 والسانان اولیه احتمالاً از نظر فیزیولوژیکی بخوبی والسانان امروزی به زندگی دریازی سازگارنشده بودند وحتی بعداً نمونه های موجود فقط محدود به آبهای گرم بودد و archaecete فقط می توانستند در آبهای کم عمق شیرجه بزنند.
 محدودیت های بسیار در بدنآنها رقابت را بین والسانان پیشرفته در دوره الیگوسن غیر ممکن کرد. با وجود انواع غالب در ائوسن تنوع در دوره الیگوسن فرو پاشید و الیگوسن به دلیل تنوع پائین گونه ها مخصوصاً در جنوب غربی اقیانوس آرام مشهور است آخرین باقیمانده های این زیر راسته مربوط به ابتدای میوسن در فرانسه هستند تاریخ های مربوط به این باقیمانده ها تأئید نشده است.
*  اولین odontocetes
دردوره الیگوسن بین 28 تا 25 میلیون سال پیش archaeocete بوسیله  4 خانواده جایگزین شدند که شامل squalodontids, Agrophiidae  که mysticete های اولیه هستند( در این دوره زندگی برای والسانان آبی تر شده به صورتی که سوراخ های خارجی بینی به سمت عقب منتقل شدند و ساختمان بدن به فرمی در آمد تا بتوانند حیوانات را از اب شکار کنند وگردن بلند و متحرک و اندام حرکتی عقبی کارآمد و بالاخره بیشتر محدوده کمربندی لگن از بین رفتند. هرگونه پوشش بدنی دارای مو و پشم که این مخلوقات را با اجداد خشکی زیشان ارتباط می داد کاملاً از بین رفت. بدن بیشتر به فرم از درآمد و یک باله پشتی بوجود آمد. گونه های پسین احتمالاًً با گونه های اولیه وجه مشترک داشته اند ولی در نهایت بوسیله ی انواعی مثل دلفین های باله راست از بین رفتند. همچنین در این دوره دلفین های با دم های پره صاف گسترش یافتند. هر  نوع عملی را که برای زندگی در دریا مفید نبود توسط انتخابی طبیعی به سرعت از والسانان خذف شد تکامل خیلی تهاجمی عمل می کر و به همراه سازش های برای بقاء که شامل پایداری به انباشتگی و تجمع هموگلوبین، تحمل میزان پائین اکسیژن ایجاد پینه ی زیرپوستی که در پستانداران دریایی برای ذخیره مواد غذایی است و از آن روغن گرفته می شود کنترل پیشرفته دمای بدن، فشرده شدن جلوی جمجمه بیشترین odontocetes  های اولیه  هنوز تا حدو دندان بوده اند. ولی در اواخر الیگومن دندانها در بعضی نمونه ها تعدیل شد که شامل ردیف های بلند و بسیار تیز بود و دندان ها هم شکل تک ریشه ای با تاج های مخروطی شکل بود را حالتی مشابه جور ندان هاست.  تقریباً همه ی دلفین های امروزی جور دندان هستند فقط یک استثناء قابل توجه در Rissos Dophin هست. بعضی از Odon toot ها به شدت مشتق شده بطور قابل ملاحظه ای به تاروال ها یا نهنگ های دریای شمال که بخشی از ساختمان دندان را از دست دادند یا به دندان های مخصوصی توسعه پیدا کردند. Odon toot ها به اصطلاحات و تغییراتی بسیاری تن دادند. مثلاً درشکل گیری جمجمه، سازش برای اسکن صوتی و غواصی، melon در شکاف بینی ایجاد شد] ملون:در سر قرار دارد که مخصوص عمل echolocation است. یعنی آنها از این طریق صوت را در محیط اطراف پخش می کنند و الگوهایی که در اثر برخورد صوت به اجسام اطراف ایجاد شده را دریافت می کند از این طریق صوت را در محیط اطراف پخش می کند و اکوهایی که در اثر برخورد صوت به اجسام اطراف ایجاد شده را دریافت می کند و می توانند عمل آن جسم و نوع آن را تشخیص دهند.[ توانایی انعکاس صدا احتمالاً زمانی بوجود آید که جمجمه متراکم شده بود و احتمالاً بوسیله ی adontocete های اولیه بطور ماهرانه تمرین شده و بعضی سازش ها که این توانایی را کمک کردند مثل جدایی جدایی استخوان های گوش با اجسام چربی و کیسه های هوا اجازه می داد تا شنوایی در آنها مدت دار باشد.
 اولین adontocete های واقعی مربوط به خانواده ی Agrophiidae بوده اند آن والهای پوزه کوتاه بوده اند با دندانهای مثلثی کوسه مانند نهایتاً aqualodont بوجود آمدند که رفتار آنها مشابه به والهای قاتل است. اگرچه از لحاظ مورفولوژی کاملاً با هم متفاوت بودند. بیشتر آنها بزرگ با بدن های 3 متری  بوده اند و جمجمه در آنها کاملاً فشرده شده بود. aqualodont ها به خانواده ای از دلفین هایی تبدیل شدند که قبلاً Eorhinodelphinidae  نامیده می شدند. ولی امروزه این نام به ehabdosteidae تغییر یافت. این موجودات پوزه های بسیار بلند داشتند و بیشتر گونه های این خانواده تقریباً 3 متر طول داشتند. فسیل ها مربوط به اوایل و اواسط میوسن است و در اروپا ،امریکای شمال و جنوبی و رسوبات آبهای شیرین استرالیا یافت شده.جمجمه کاملاً فشرده شده و یک جور دندان بودند ولی بهر حال جمجمه ها در این زمان هنوز متقارن نبوده برخلاف دلفین های امروزی.
 * odontocete های اولیه تا دلفینیده
در اوایل میوسن Melon در انواع جدید پرورش یافت و سیستم های شنوایی کامل تر شدند. خانواده های گوناگونی مشابه دلفین ها که درحال حاضر منقرض شده اند شکوفا شدند: خانواده ی squalodelphinidae اولین odontocete شناخته شده بودند با جمجمه های نامتقارن 2 تاکسون شاخته شده squalodelphis از ایتالیای شمالی و Diochtichus از آرژانتین احتمالاً این موجودات کوچک با کمتر از 3 متر طول بوده اند و با تعداد زیادی دندانهای یکجور. جمجمه های فشرده شه بود مشابه Rhabdosteidae وتعداد زیادی از گونه های مشتق شده ی Squalodontidae بعضی ها معتقدند ه والهای پوزه دار از این گونه تکامل یافته اند ولی دلایل اندکی براین این باور وجود دارد.
 دردهه های جدید سطح خون خانواده های Delphinoidae شامل بیشتر گونه های والسان های زنده هستند که شامل خانواده های monodntidae,phocoenidae, Delphinidae  هستند بیشتر اعضاء خانواده ی Kentriodontidae بسیار کوچک بوده و نهایت به 2 متر
می رسیده اند اینها پوزه های کوتاه و تعداد زیادی دندانهای یکجور داشته اند باوجود گوناگونی درا واسط و اواخر میوسن در اقیانوس آرام و آتلانتیک نمونه ای کمتر از 10 میلیون ساله وجود نداشت.
خانواده های monodntidae,phocoenidae, Delphinidae  از نظر ژنتیکی بسیار به هم مشابهند و فقط در 15-10 %  c-Heterochromatin با  هم تفاوت دارند. عدد کروموزومی آنها یکسان و برابر20-44 است و فقط یک استثناء مربوط به orca است که دارای یک جفت کروموزم t است که این کروموزوم بازوهای کوتاهی دارند و دارای satellite هستند و کروموزوم mهم در orca بسیار کوچک است.
 نزدیکترین اجداد وال ها :
 قدیمی ترین نماینده  شناخته شده والها روی خشکی راه می رفته و گوشتخوار بوده و دارای سم و بدن پشم دار بوده است جانشین آنها در دوره  ائوسن احتمالاً به گونه های قوزدار تکامل یافته و زندگی دوگانه ای داشته اند یعنی هم در خشکی و هم در آب های کم عمق زندگی کرده اند.در طی 10 میلیون سال بدن این گونه ها به زندگی در اقیانوس سازش یافتند.و
 کدام حیوان جد والها بوده؟ آخرین کشفیات در فسیل های وال به این نتیجه رسیده که آنگولاها( جانوران سم دار) که مدت طولانی است منقرض شده اند بنام Mesonychids جد وا لها بوده اند. اطلاعات مولکولی از نمونه ای DNA نشان می دهد که آنها از artiodaotyl  ها بوجود آمده اند که شامل کرگردن ها هستند نه مزونیلیدها و این کرگدنها در حقیقت نزدیک ترین جانوران به والها هستند. پژوهش برروی استخوانهای قوزک پا اولین والها بیشتر به artiodactyls ها شبیه است و در حال حاضر شباهت های ظاهی هم این قضیه را پشتیبانی می کند.
 فسیلهای مربوط به pakicetid که در سال 2001 تشریح شده در تعیین ای مسئله که والها با چه حیوانی ارتباط دارند بسیار با اهمیت بوده این فسیل ها اطلاعاتی را که در حال حاضر دانشمندان روی DNA والهای امروزی بدست آورده اند را ثابت می کند یعنی اینکه نزدیکترین موجود به والها آنگولاهای انگشتی یعنی Artiodaryl والهای امروزی بدست آورده اند را ثابت می کند یعنی اینکه نزدیک ترین موجود به والها آنگولاهای زوج انگشتی یعنی Artiodarylبوده اند مثل کرگدن،خوک، شتر،آهو و گاو ها.
* یک تصور غلط رایج:
 Pakictus یک آرکئوست مربوط به اواسط ائوسن ازکولدان پاکستان است و در حال حاضر قدیمی ترین cetacacun شناخته شد ه است. تا سال 2001
Pakictus فقط از روی جمجمه اش شناخته شده بود ولی در یافته های جدید در پاکستان نمونه هایی را پیدا کرده اند که مشخصات اولیه ای را در جمجم و کل اسکلت بدن نشان میدهد این حیوانات تا اندازه ای دارای اندام های متحرک پیشرفته بوده اند و آبزی بوده اند.
 Pakictus به هیچ عنوان به یک وال شبیه نبود و احتمالاً یک پستاندارد زمینی بوده درهر حال جمجمه آن منطقه ای مربوط به گوش دارد با شکل بسیار نامتقارن که فقط به فسیل والها و تی والهای امروزی بیشتر شبیه است. این ویژگی ها در والسانان جزو خصوصیات تشخیصی هستند که در همه cetaceam دیده می شوند و در هیچ پستاندار دیگری وجود ندارد. خصوصیات زیاد یادگیری packictid ها به بعضی از والها شبیه اند  ولی این خصوصاایت در همه والها مشترک نیست. برای مثال ساختمان دندانها، دندانهای packictid بسیار به دندان های فسیل های وال شبیه است ولی شباهتی به وال های امروزی ندارد. packictid ها در دریا زندگی نمی کرده اند. سنگ هایی که فسیل آنها در آن حفظ شده نشان میدهد که استخوان ها در رودهای کم عمق مدفون شده بودند و نیز درآب و هوای گرم و خشک این  احتمال وجود دارد که packictid  در این رودها آب تنی می کرده اند. استخوان های آنها بطور غیرمعمولی ضخیم بوده که احتمالاً یک سازش بوده تا آنها را برای مقابله با اثر شناوری آب سنگین تر کند.
 خانواده packicetidas شامل 3 جنس است: Pakicetus/Nalacetus/Ichthyolestes
از بین آنها  Pakicetus/Nalacetus بزرگترین ها هستند و Ichthyolestes کوچکترین در شکل کلی این 3 جنس خیلی با هم متفاوت نیستند.
 بیش از 80 گونه در خانواده والها طبقه بندی می شوند و تاکسونومیست ها ترجیح می دهند که آنها را Cetacean بنامند که در کلمه ی یونانی ketos به معنای غول دریایی گرفته شده cetacean به 2 گروه تقسیم می شوند.
 1) Mysticete (  بالونها ) که از صفحات شانه مانندی که در سقف دهانشان وجود دارد برای غذا گرفتن از آب استفاده می کنند گروهی از والها مثل Bluewhale والهای باله دار و بیشتر والهای دراز در این گروه قرار می گیرند به همراه یکسری والهای کوچکتر مثل Mink whale  و pygmy right whale .
2) odonto cete ( والهای دندان دار) شامل : Belugus  نا روالها  Beacked Whale, pilot ، whale, sperm whale,  
که خود شامل دلفینها و گراز دریایی می شود. Killer Whale ها بزرگترین اعضاء خانواده دلفین ها هستند.
 در ابتدای ائوسن که از 55 تا 22 میلیون سال ادامه داشته اغلب به نام آغاز سال پستانداران نامیده می شود و زمانی که والها آغاز پیدایششان بوده دیرینه شناسان حال می توانند فشار والها را در سری از فسیل های کشف شده دریایی کنند.
 Blue whale ها بزرگترین cetacean از هر دانیاسور شناخته شده از بزگترین بوده اند و به طول 100 پا و وزن   میلیون پوند می رسیده اند.
 باقیمانده های packicetus دقیقاً مربوط به رودخانه هاست یعنی همان جایی که پیشنهاد شده که احتمالاً این موجودات بخشی از زمانشان را در آن می گذرانده اند.( نکات دقیق در آناتومی pakicotus باعث شد که دانشمندان این موجود ات را والهای اولیه اعلام کنند مثل:
1) وجود برجستگی روی تاج دندانهای آسیا
2) یکی از استخوانهای گوش میانی به نام Tympanic که دارای یک خمیدگی s شکل است) مثل موقعیت بقیه استخوانهای گوش میانی در اسکلت جمجمه
این 2 ویژگی در بقیه پستانداران وجود ندارد ولی یک اثر مربوط به همه ی والهای قدیمی است.
  یک فسیل گیج کننده مربوط به قبل از 50 میلیون سال پیش از یک جمجمه با سایز باندازه ی جمجمه گرگ صحرایی یافت شد که دارای یک برآمدگی مثل موهاک( یک نوع مدل مو) بود یعنی در جایی که ماهیچه ها بهم چسبیده و به پستاندار قدرت گاز گرفتن بدهد. وقتی زیر جمجمه را بررسی کردند استخوان های گوش را به صورت 2 تا پوسته دیدند که مشابه شکل انگور بود و بوسیله استخوانهایی به شکل s روی جمجمه لنگر انداخته بودند که چنین چیزی برای یک دیرینه شناس مثل Ambulocetus natans که در سال 1994 در پاکستان کشف شد که به معنای وال شناگر و راه رونده روی خشکی است او پاهای چهارانگشتی بسیار دور از هم و ضخیمی داشته و یک سم کوچک در انتهای هر انگشت این موجود دارای دندان های تیزی بوده وتقریباً به اندازه ی یک شیر دریایی بوده) او یک شکارچی کمین کننده بوده مشابه نوع شکاری که در کروکودیل های امروزی وجود دارد.
(Ambulocetus  49 میلیون سال) دارای دست ها و پاهای بسیار بلند با دندان و گوش والهای امروزی این حیوان حد واسط بین زندگی خشکی زی ودریا زی بوده)
حدود42 – 45  میلیون سال پیش کوچ مرز به رود دلتا بود بصورت دوره ای و در فواصل معین ازآب اقیانوس هند پر می شد و محلی بود که مملو از کوسه ها،ماهی ها ی استخوانی و ماهیهای چهارگوش عمق زی که از دندان تغذیه می کنند کروکودیل و لاکپشت و همچنین والها بود بعضی از والهای اولیه که در این منطقه یافت شوند شامل:
Kutchicettus, Andrewsiphius, Rodhocetus, Indocetus       بودند این والهای اولیه حدود 5 تا 15 متر طول داشتند و به نظر می رسد که سرهای بزرگ دندانهای بی قاعده و پاهای عنکبوتی بوده اند. آنالیزهای اخیر روی ایزوتوپ های اکسیژن در دندانهای آنها نشان می دهد که آها نیازی برای نوشیدن از آبهای شیرین مثل palcicetus نداشته اند. این جانشین های مخصوصAmbubcetu تغییرات قابل ملاحظه ای برای تبدیل شدن به پستانداران دریای واقعی در خود بوجود آورد.
 * جای بینی محل قرارگیری بینی در والهای اولیه:
 والها وقتی پوزه شان را بالای آب نگه می داشتند براحتی تنفس می کرده اند سوراخ های بینی به سمت بالای سر مهاجرت کردند بطوریکه والهای قدیمی بیشترز مانشان را با سر داخل آب به سر می کردند سوراخ های بینی در والها به تشخیص فرمهای جدید وال کمک می کند در صورتی که والهای دندان دار معمولاً یک سوراخ دارند و دروالهای استخوانی سوراخ شکاف خورده و 2 نیمه شده.
 ستون فقرات این موجود ات انعطاف پذیرتر و قدرتمندشده بوده با تحلیل رفتن اندامهای پشتی و استخوان های ران و کفل گردن آنها کوتاهتر شده بود  و اجازه می داد که موجود ات در آب شنا کنند( نیاز کمتر به گوش خارجی به این دلیل است که بعضی از آنها صداها را زیر آب گزینش می کنند و از میان استخوانهای آرواره پائینی با یک لایه پرچربی به گوش داخلی منتقل می کنند این تحول در کمتر از 10 میلیون سال رخ داده والها از هر پستانداری بیشتر دچار تغییر و تحول شده اند و در حال حاضر از بهترین نمونه های تکاملی هستند.
 حدود40 میلیون سال پیش والهای باستانی از دریای تستیس گسترش یافتند که مهد تکامل والها در نظر گرفته شده) که گروهی به نام Dorudontines arose  بودند این موجودات هنوز می توانند باله های شنای خود را در محل بازو خم کنند و سوراخهای بینی در آنها بطور ناقص بالای پوزه در سمت سر قرار گرفته بودند آنها والهایی بودند دم دار با بدنی پراز پر که در دریا متولد شده و احتمالاً از آنها والهای امروزی بوجود آمده.
 طی تحقیقات مشخصی بنام Goedert  فسیلی از یک وال دنداندار پیدا شد که یک ارتباط بین والهای باستانی بود و دارای ترکیبی از دندانهای جورواجور بوده و نسل باقیمانده آنها در خشکی بود و odontocete ها و sperm whale ودلفین ها و خویشاوندان آنها)
Sperm Whale ،والهای دندان دار از خانواده ی physeteridas مربوط به اقیانوس های معتدل و استوایی که سر بزرگ آنها حفره ای دارد شامل روغن، اسپرم، موم کافوری) و روده باریک آنها حاوی عنبرسائل است.
 مهمترین مشاهده در این حیوان انتقالی در ساختار جمجمه آنهاست. پیدایش کیسه های مخصوص در محل کانال بینی برای حرکت هوا بداخل و خارج و برای ایجاد صوتهای ارتعاشی و یک عدسی از بافت چربی یا ملون در جلوی سروال که برای فوکوس صوتهای خروجی استفاده می شود و یک لایه نازک و کم چربی در محفظه آرواره پائینی که به دریافت اصوات ارتعاشی کمک می کند ترکیب این مجموعه توانایی هدایت و پیداکردن شکار در عمل echolocation را کمک می کند مخصوصاً در والهای دندان دار odontocote ها)

انجام پایان نامه 

پایان نامه

برای دیدن ادامه مطلب از لینک زیر استفاده نمایید

انجام پایان نامه | دانلود مقاله

سفارش پایان نامه